Μια φορά κι έναν καιρό…

a-fairy-taleΌλοι μας έχουμε σίγουρα αναμνήσεις από την παιδική μας ηλικία, όπου κάποιος ενήλικας της οικογένειας μάς διάβαζε παραμύθια.. ιστορίες που τις  ακούγαμε ξανά και ξανά, ώσπου πλέον γινόντουσαν «κτήμα» μας και ακόμη και τώρα τις θυμόμαστε. Όπως συμβαίνει με όλα τα παραμύθια, το καθένα ξεχωριστά έχει τη δική του αλήθεια, το δικό του ηθικό δίδαγμα, ικανό να το εμφυσήσει σε μια ευαίσθητη σε ερεθίσματα παιδική ύπαρξη..

Πέρα όμως από το προφανές «ηθικό» στοιχείο της υπόθεσης, υπάρχουν κρυμμένα κι άλλα σημεία.. που ίσως να μην ήταν τόσο αποδεκτά άμα δεν ήταν καμουφλαρισμένα μέσα στη σαπουνόφουσκα του «έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα». Κατάλοιπα άλλης εποχής, καταπιεσμένες προσδοκίες του παρελθόντος.. ή ακόμη και απωθημένα παλαιότερων εποχών..

Ο θαρραλέος ιππότης με την αστραφτερή πανοπλία που είναι ικανός να θυσιάσει ακόμη και την ίδια του τη ζωή  για χάρη της εκλεκτής της καρδιάς του, θα έρ8ει ποτέ;;

Η όμορφη πριγκίπισσα είναι τόσο καλόψυχη και αθώα όσο σφετερίζεται;

Η γριά μάγισσα αξίζει τον κοινωνικό αποκλεισμό της ή οι συνθήκες την έφεραν σε αυτό το σημείο;

Πολλά ερωτήματα και παρατηρήσεις που θα είχαν ενδιαφέρον να σημειωθούν και να αναπτυχθούν.. να μας παρουσιάσουν μια άλλη οπτική γωνία, αλλάζοντας έτσι τη θέση του πρίσματος μέσα από το οποίο βλέπουμε τον «μαγευτικό» κόσμο των παραμυθιών…

Advertisements

Η περιπέτεια του μικρού αχινού…by Amelie

 

Μια φορά κι έναν καιρό, μέσα στο βυθό της θάλασσας, ζούσε ένας μικρούλης αχινός. Πότε η θάλασσα τον τραβούσε στα βαθιά και πότε το κύμα τον ξέβραζε στα ρηχά, κοντά στην ακτή.

 Ήταν ένα χαριτωμένο πλασματάκι, που όμως γκρίνιαζε συνέχεια και παραπονιόταν για το καθετί, γι’ αυτό και δεν είχε πολλούς φίλους. Έτσι, όπου κι αν βρισκόταν ένιωθε μια απέραντη μοναξιά.

Τα ψάρια τον κορόιδευαν, γιατί δεν είχε ουρά κι έτσι δεν μπορούσε να κολυμπήσει, αλλά το νερό τον παρέσυρε μια εδώ και μια εκεί.

<<Ε, ψιτ, αχινούλη…κοίτα πως κουνάω την ουρά μου. Εσύ πάλι παλεύεις με τα κύματα;>>

Του έλεγε η τσιπούρα, κάθε φορά που περνούσε από μπροστά του. Συνήθως προσπαθούσε να μην της δίνει σημασία, αλλά μια μέρα δεν άντεξε άλλο να ακούει τις προσβολές της και ήταν κατσουφιασμένος.

Τότε πέρασε από το βραχάκι που ήταν ακουμπισμένος ένας κάβουρας και του λέει:

– «Αχινούλη, δεν σε βλέπω στα κέφια σου σήμερα. Τι έχεις;»

– «Τίποτα σοβαρό. Νιώθω απλά λίγο απογοητευμένος, λες και δεν πατώ στα πόδια μου».

– «Μην είσαι χαζός», του απάντησε ο κάβουρας περπατώντας πλάγια στην άμμο καθώς απομακρυνόταν από το βραχάκι. «Οι αχινοί δεν έχουν πόδια!»

«Όλοι με μισούν και με κοροϊδεύουν», μονολογούσε λυπημένος ο μικρός αχινός. «Ακόμα και τώρα που είναι καλοκαίρι, που ο βυθός είναι πιο όμορφος και όλοι χαίρονται, εγώ είμαι λυπημένος, γιατί οι άνθρωποι που έρχονται να κολυμπήσουν στο νερό, αν τύχει να με πατήσουν, φωνάζουν ότι τους πόνεσα εγώ! Μα στην πραγματικότητα, πονώ κι εγώ το ίδιο όταν εκείνοι με πατούν και τα αγκάθια μου μπαίνουν στα πόδια τους. Αυτό είναι άδικο!»

Ένας αστερίας που καθόταν εκεί κοντά και τον άκουσε να μονολογεί προσπάθησε να τον κάνει να αλλάξει γνώμη.

–  «Αχινούλη, τι είναι αυτά που λες; Νομίζω ότι βλέπεις στη ζωή σου μόνο τα άσχημα, γι’ αυτό και δεν μπορείς να την χαρείς. Σταμάτα πια να παραπονιέσαι και σκέψου λίγο: Ούτε εγώ έχω πόδια, μα ούτε και ουρά, το νερό με παρασύρει το ίδιο συχνά με σένα, χωρίς να μπορώ να κάνω κάτι. Κι όμως, έχω βρει το νόημα της ζωής! Απολαμβάνω τις γαλήνιες μέρες του βυθού, τα ζεστά καλοκαίρια, που το νερό πεντακάθαρο όπως είναι, αφήνει τις ακτίνες του ήλιου να καθρεφτίζονται στο βυθό και πάντα χαρούμενος κάνω παρέα με τα άλλα πλάσματα που είναι στο νερό και περνάω όμορφα.»

– « Ότι και να λες, αυτό το μέρος για μένα είναι απαίσιο.» απάντησε ο μικρός αχινός και πήγε σιγά-σιγά στη φωλιά του να κοιμηθεί.

 Καθώς πήγαινε στη φωλιά του, συνάντησε μια αχιβάδα. Έπιασαν την κουβέντα και της διηγήθηκε όλα όσα είχαν συμβεί εκείνη την μέρα και τον έκαναν να στενοχωρηθεί.

– «Μακάρι να έφευγα από αυτό το σιχαμερό μέρος», της είπε και αναστέναξε.

– «Πρόσεχε τι εύχεσαι, μικρέ, γιατί καμιά φορά ότι ευχόμαστε γίνεται πραγματικότητα, αλλά τελικά δεν είναι για το καλό μας» τον μάλωσε η αχιβάδα φεύγοντας. «Καληνύχτα», του είπε «Και σκέψου καλά αυτό που σου είπα.»

Εκείνο το βράδυ, ο μικρός αχινός, σκέφτηκε αυτά που του είχαν πει  ο αστερίας και η αχιβάδα, αλλά και πάλι δεν μπορούσε να καταλάβει από πού αντλούσαν όλη αυτή τη χαρά. Αργά το βράδυ, τον πήρε ο ύπνος κουρασμένος όπως ήταν από την περισυλλογή.

Το άλλο πρωί ξύπνησε κατσουφιασμένος από την αναστάτωση που προκαλούσαν οι λουόμενοι στην παραλία. Πολύς κόσμος, φωνές και φασαρία, πλατσουρίσματα στο νερό και παιδιά που έπαιζαν στα βραχάκια γύρω από τη φωλιά του. Πριν καλά-καλά ξυπνήσει ακούει ένα παιδί να λέει:

– «Κοιτάξτε ένας αχινό! Τι λέτε να τον βγάλουμε από τη θάλασσα να τον πάρουμε μαζί μας;»

–  «Αν τον πιάσετε θα μου τον δώσετε εμένα;» είπε ένα μικρό ξανθό κοριτσάκι. «Θέλω πολύ να τον βάλω στο ενυδρείο που έχω στο σπίτι μου με τα ψαράκια μου.»

-«Εντάξει μικρή» είπε ο αρχηγός της παρέας. «Όταν τον πιάσουμε θα γίνει δικός σου».

Ακούγοντας το αυτό ο μικρός αχινός, ενώ το προηγούμενο βράδυ ευχόταν να έφευγε από το βυθό σάστισε. Δεν του άρεσε καθόλου η ιδέα να αφήσει το σπίτι του και να πάει κάπου που δεν ήξερε τι θα συναντήσει.

Έτσι του ήρθε μια ιδέα. Αν έφευγε από τα βραχάκια και πήγαινε στην άμμο, ανάμεσα στα φύκια, ίσως τα παιδιά να έχαναν τα χνάρια του και να άλλαζαν τα σχέδια τους. Έριξε λοιπόν ένα σάλτο και κρύφτηκε ανάμεσα στα φύκια, που ήταν κοντά στη φωλιά του.

– «Μα που πήγε;» άκουσε τα παιδιά να αναρωτιούνται.

– «Κάπου εδώ γύρω θα είναι, μην ανησυχείτε, θα τον βρούμε» είπε ένα άλλο μεγαλύτερο παιδί.

Τότε εμφανίστηκε εκεί κοντά στα φύκια μία σουπιά. Βλέπει τον μικρό αχινό που ήταν κρυμμένος και του λέει:

– «Τι κάνεις εσύ εκεί; Γιατί κρύβεσαι;»

– «Αχ σουπιά μου!! Τι να σου λέω!!! Κινδυνεύω. Κάτι παιδιά που παίζανε στα βραχάκια, με είδαν και άκουσα να λένε, ότι θέλουν να με πάρουν μαζί τους και να με φυλακίσουν σε ένα ενυδρείο! Σε παρακαλώ, βοήθησε με!» είπε έντρομος ο μικρός αχινός.

– «Και τι να κάνω δηλαδή;» ρώτησε όλο απορία η σουπιά.

– «Έχω μια ιδέα. Θα φυλάς τσίλιες και αν δεις να πλησιάζουν τα παιδιά στα φύκια, θα ρίξεις λίγο από το μελάνι σου, να θολώσεις τα νερά, να μη με δουν. Τι λες θα με βοηθήσεις; Είσαι η τελευταία μου ελπίδα!», της είπε.

– «Εντάξει θα σε βοηθήσω. Θα φωνάξω όμως και το καλαμάρι για βοήθεια. Μόνο με το δικό μου μελάνι δεν μπορούμε να κάνουμε  και πολλά» είπε η σουπιά.

– «Ναι αλλά μην αργήσεις να γυρίσεις. Αργά ή γρήγορα θα με εντοπίσουν. Βιάσου!», είπε τρομερά φοβισμένος ο μικρός αχινός.

Μετά από λίγη ώρα, και ενώ τα παιδιά συνέχιζαν να ψάχνουν στο βυθό τον αχινό, η σουπιά και το καλαμάρι έφτασαν, για να τον βοηθήσουν. Τα παιδιά όλο και πλησίαζαν στο σημείο που ο μικρός αχινός είχε κρυφτεί. Η σουπιά και το καλαμάρι έκαναν περιπολία γύρω από τα φύκια και με το που είδαν, τα παιδιά να πλησιάζουν, έριξαν το μελάνι τους, για να θολώσουν τα νερά και τα παιδιά να μην τον δουν. Όμως μετά από λίγο το νερό έγινε και πάλι καθαρό και τα παιδιά τον είδαν.

– «Να εδώ είναι!», αναφώνησε όλο χαρά ένα από τα παιδιά και έχωσε προσεκτικά το χέρι του, ανάμεσα στα φύκια, για να τον πιάσει με προσοχή, ώστε να μην τρυπηθεί από τα αγκάθια του.

Ο μικρός αχινός ήταν πια αβοήθητος έξω από το νερό. Ένιωθε τον ήλιο να τον καίει και τα αγκάθια του να γίνονται κόκκινα από τη ζέστη.

«Αν μείνω για πολύ ώρα εδώ, θα πεθάνω. Είμαι καταδικασμένος.», σκέφτηκε και ήταν έτοιμος να βάλει τα κλάματα.

 Το ξανθό κοριτσάκι τον κρατούσε στα χέρια της και τρέχοντας φώναξε:

– «Μπαμπά, μπαμπά κοίτα τι βρήκαμε!!! Έναν αχινό! Να τον πάρουμε μαζί μας να τον βάλουμε στο ενυδρείο, μπαμπά;» ρώτησε το ξανθό κοριτσάκι τον πατέρα της.

– «Αγάπη μου οι αχινοί δεν ζουν στα ενυδρεία. Άλλωστε μέχρι να επιστρέψουμε στο σπίτι μας δεν θα ζήσει. Θα σου πρότεινα να αφήσεις το μικρό αχινό εκεί που τον βρήκες.» είπε ο πατέρας της.

– «Μα μπαμπά, ήθελα τόσο πολύ να τον πάρουμε μαζί μας…», είπε στεναχωρημένο το κοριτσάκι.

– «Ναι μικρή μου, αλλά δεν είναι σωστό. Θα ήθελες να σε πάρει κάποιος ξένος μακριά από το σπίτι μας; », τη ρώτησε.

– «Έχεις δίκιο μπαμπά δεν είναι σωστό.», είπε το κοριτσάκι αφού σκέφτηκε για λίγο. «Θα τον γυρίσω στο σπιτάκι του.»

Κι έτσι το μικρό κοριτσάκι άφησε και πάλι τον αχινό, μέσα στο νερό, κοντά στα βραχάκια, που ήταν το σπίτι του. Ο αχινούλης ένιωσε μεγάλη ανακούφιση και αποφάσισε να μην ξαναγκρινιάξει ποτέ από τότε, γιατί κατάλαβε ότι γλίτωσε από τύχη. Η περιπέτεια του ήταν ένα μεγάλο πάθημα, που όμως του έγινε μάθημα. Άρχισε μια νέα ζωή μέσα στο βυθό και σταμάτησε να στεναχωριέται χωρίς λόγο. Θυμόταν πάντα με πόση καλοσύνη του φέρθηκε το κοριτσάκι, που δεν του στέρησε τον όμορφο βυθό στον οποίο ζούσε, κι έτσι έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.

ΤΕΛΟΣ

Ι.Η Χιονάτη και οι 7 νάνοι..by Amelie


snow_white_and_the_apple_ii_by_thundereq2 O μεγάλος μύθ ος τη ς χιονάτης…..

Μια φορά και έν α ν καιρό ήταν μία βασίλισσα που ευχήθηκε να κάνει μία κόρη άσπρη σαν το χιόνι…..ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ παρακαλώ ακατάλληλο για ανηλίκους…τι πάει να πει μία κόρη «άσπρη σαν το χιόνι»??? Όλοι οι φυσιολογικοί γονείς όταν βρίσκονται εν αναμονή του ευχάριστου γεγονότος εύχονται να ναι γερό παιδί, να έχει καλή τύχη ή κάτι αντίστοιχο…κανείς δεν έχει τέτοια εμμονή χώρια που λίγο πολύ περιμένεις και αν θα σου βγει μαυράκι ή όχι το παιδί ειδικά αν είσαι η μητέρα!!! Τώρα βέβαια άμα την έχεις λερωμένη τη φωλιά σου ξεκίνα και συ τις ευχές και τις δεήσεις μπας και σου ασπρίσει…και καλό κουράγιο στον πατέρα (λέμε τώρα) του παιδιού…

Βέβαια υπάρχει και ένα άλλο θέμα που θίγεται έμμεσα σε αυτό το σημείο…το όνομα του παιδιού…το ήθελε κάτασπρο σαν το χιόνι για να το ονομάσει «Χιονάτη»…μήπως τελικά έψαχνε δικαιολογίες για να μην το βγάλει Ευτέρπη το παιδί λόγω της κλάψας της γιαγιάς του? Όχι, γιατί αν είναι έτσι 1000 δίκια της δίνω της βασίλισσας…από το Ευτέρπη προτιμώ σαφώς το Χιονάτη και ας είναι και επιλογή με δόλο…Άξια…..

Η βασίλισσα πεθαίνει…αν δεν έχουμε και ένα θανατικό κάθε φορά στην ιστορία και δεν μείνουν ορφανές οι μισές από τις αγαπημένες μας μ υθοπλασίες το έχουμε για κακό…αλλά βέβαια αν δεν μας τα παρουσιάσουν όλα μαύρο χάλι στην αρχή πως θα φανεί η διαφορά στο τέλος που εμφανίζεται ο πρίγκιπας…αφού μετά τον πρίγκιπα το χάος…και μη νομίζετε σαν τους ηθοποιούς και ο πρίγκιπας δεν παίζει με παιδιά και σκυλιά …θέλει να κλέβει την παράσταση και έζησαν αυτοί καλά και μείς καλύτερα…αλλά αν το πάμε αντίστροφα και πούμε ότι ζούμε εμείς καλύτερα από αυτούς και η δική μας ζωή είναι μια κόλαση μήπως τελικά δεν έζησαν και τόσο καλά αυτοί οι δύο μαζί? Η ευτυχία είναι πάντα σχετική? Κάτι δεν μου κολλάει τελικά σε αυτή την φράση είναι κάτι σαν τον Εύξεινο Πόντο…ωραίο στα λόγια μάλλον δύσκολο στην πράξη…καλό κουράγιο στα παιδιά…..με τις ευχές μου!

Ο βασιλιάς ξαναπαντρεύεται μετά το θάνατο της γυναίκας του…Λογικό μεν και όχι επικριταίο αλλά να τονίσω ότι συνήθως οι μητριές που χάνουν στα άλλα παραμύθια το σύζυγο δεν ξαναπαντρεύονται…ή τουλάχιστον δεν αναφέρεται κάτι τέτοιο…απλή σύμπτωση ή άλλη μία παγίδα για τα γυναικεία και τα αντρικά πρότυπα αυτής της κοινωνίας? Χώρια που τόσοι και τόσοι βασιλιάδες ήταν πρίγκιπες στα νιάτα τους και βρήκαν και αυτοί τη δική τους χιονάτη αλλά ή τους ψόφησε ή τους άφησε ή την άφησαν και ας είχαν και παιδιά μαζί? Για ποια ευτυχισμένη οικογένεια μιλάμε λοιπόν…άσε το βρέφος να δει reality καλύτερα! Βάλε και συ Nova μπορείς…

Η καινούρια βασίλισσα ήταν πολύ όμορφη…ε ναι γιατί σε ένα χήρο με παιδί τίμιο μεν πλούσιο δε δεν θα μπορούσε να αρμόζει κάτι λιγότερο…με τόσα λεφτά ποια θα έκανε πίσω…ρε δε μπα να χει και παιδί? λεφτά να έχει και δόξα…και γίνομαι και μάνα άμα λάχει! Μόνο που η συγκεκριμένη δεν ήταν μόνο όμορφη αλλά είχε και μερικά θέματα…

ΠΡΩΤΟ ΛΑΘΟΣ ΜΗΝΥΜΑ δεν ήθελε λέει να είναι καμία ομορφότερη από αυτήν….κάτσε χρυσή μου τι αγώνας δρόμου είναι αυτός? Ούτε η Miss cosmos δεν έχει τέτοιες προσδοκίες…χώρια που η ομορφιά είναι ένα δώρο θεού που όταν το έχεις καλώς το έχεις και το αξιοποιείς αλλά αν δεν το έχεις τι σημαίνει? Προσωπικότητα δεν έχεις? χαρακτήρα? αντιλήψεις? Ιδέες και σκέψεις? Συναισθήματα? Α καλά άστο…το ρετιρέ ακατοίκητο….κατάλαβα…Και δεν φτάνει αυτό δείχνει ένα μη συμβιβασμό με την εξέλιξη του ανθρώπου ηλικιακά αυτό το παραμύθι…μόνο για τα μπότοξ που έκανε ή είχε σκοπό να κάνει δεν μας περιγράφει τίποτα…που είναι ο Φουστάνος οέο? Παπαράτσι δεν υπήρχαν εκείνη την εποχή να εξασφαλιστεί κανένα αποκλειστικό για ολόκληρη βασίλισσα…??? θα σας μαλώσω…

Οι ναρκισσιστικές τάσεις, ο εγωκεντρισμός και η μη συμφιλίωση με το ανθρώπινο γήρας είναι μηνύματα που εντυπώνονται στο υποσυνείδητο και δεν αρκεί να βγάλεις τον συγκεκριμένο ήρωα τον κακό της παρέας για να γίνει αρνητικό και απαγορευτικό ένα τέτοιο παράδειγμα προς μίμηση…γιατί η βασίλισσα ήταν κακιά πλην όμορφη…και τι μας διδάσκουν όλα τα παραμύθια για τις γυναίκες? Ομορφιά= απαραίτητο συστατικό για να αυτοαποκαλείσαι γυναίκα!

Μόνο που εδώ μιλάμε για ψύχωση…η γυναίκα κάθε ώρα και στιγμή με ένα καθρέφτη στο χέρι να αναρωτιέται ποια είναι πιο όμορφη…και αν δεν πάρει και την απάντηση που θέλει την πληρώνει και ο καθρέφτης…δηλαδή δεν φτάνει που είναι κακομαθημένη φταίνε και πάντα οι άλλοι για τις δικές τις ψυχώσεις…ωραίο παράδειγμα βρε…για να μην σχολιάσω τον γλείφτη καθρέφτη…Έλεος δηλαδή φοβάται την ειλικρίνεια για να μην δεχτεί τις συνέπειες…και μετά αναρωτιέσαι γιατί το δικό σου το παιδί όταν του λες ότι δεν θα του πάρεις σοκολάτα σήμερα κλαίει χτυπιέται και σου κρατάει και μούτρα…εδώ η βασίλισσα άκουγε σε καθημερινή βάση ότι είναι η ομορφότερη από όλες μετά από απαίτηση και αυτό δεν μπορεί να έχει μία σοκολάτα? Ε ποτέ….πως να το αποδεχτεί?

Θυμάστε φαντάζομαι το σχόλιο μου περί ακατοίκητου ρετιρέ…ε ναι λοιπόν δεν ήταν ένα πικρόχολο σχόλιο…έχω αποδείξεις…ξανθιά δεν ξέρω αν ήταν η βασίλισσα αλλά χαζή ήταν σίγουρα…είναι δυνατόν να κάνεις συμβόλαιο θανάτου για κάποιον και να μην αναγνωρίσεις ότι η καρδιά που σου φέρνουν είναι από ελάφι και όχι ανθρώπινη? Καταρχήν τι τυφλή εμπιστοσύνη είναι αυτή που έχεις στον κυνηγό και από πού πηγάζει η τόση εμπιστοσύνη σου και κατά δεύτερον δεν ήξερες δεν ρώταγες να μάθεις για την ανθρώπινη φυσιολογία? Πάντως ο κυνηγός έδειξε να έχει ευαισθησίες…αλλά μήπως οφείλονταν μόνο στην ομορφιά της χιονάτης? Αν ήταν μια καλόκαρδη κακάσχημη θα είχε την ίδια τύχη? να μου πεις τότε δεν θα είχαμε συμβόλαιο θανάτου…ποιος να ασχοληθεί με μια άσχημη…που δεν τη λένε καν Μαρία?

Το συμβόλαιο θανάτου να το αφήσω ασχολίαστο? Αυτό που δεν έχεις άλλο τρόπο να συναγωνιστείς κάποιον καλύτερο από σένα από το να τον σκοτώσεις …συγγνώμη αλλά με κάνει έξαλλη. Αθέμιτος ανταγωνισμός σε τόσο μικρή ηλικία…μου θυμίζει κάτι μικρά παιδάκια που γυρνάνε το μεσημέρι κλαμένα από το νηπιαγωγείο γιατί ο διπλανός τους έκλεψε όλους τους μαρκαδόρους επειδή οι δικοί του ήταν καινούριοι ενώ του άλλου παιδιού χαλασμένοι…αν δεν βάλεις τρικλοποδιά στον καλύτερο από σένα δεν μπορείς να γίνεις καλύτερος από αυτόν…να επιβάλλουμε και τον μωσαϊκό νόμο δεν είναι κακή ιδέα…

Και αφού κάναμε αυτή την μακροσκελή ανάλυση της μητριάς ας έρθουμε τώρα και στην χιονάτη…περιπλανήθηκε στο δάσος και τυχαία βρήκε στο πουθενά και σπίτι…είναι αυτό που λέμε <<είδε φως και μπήκε>>…είχε άγιο η κοπέλα στην καλύτερη περίπτωση θα περίμενε κανείς να την φάει κανένας κακός λύκος…α ναι ξέχασα συγγνώμη αυτή δεν είναι η κοκκινοσκουφίτσα…και το σπίτι είναι σπίτι 7 νάνων! Εντάξει μην είμαστε και αχάριστοι…αν έβρισκε σπίτι γεμάτο λεβεντόπαιδα αυτό δεν θα ήταν τύχη απλά…χώρια που αν ήταν λεβεντόπαιδα δύσκολο να ήταν και τα εφτά μαζί! Για εφτά γεροντοπαλίκαρα που είναι και κοντοπίθαροι το συζητάμε! Γι’ αυτό άλλωστε δεν είχαν και καμία αντίρρηση να την φιλοξενήσουν…περαιτέρω συνειρμοί απαγορεύονται! Υπάρχουν και μικρά παιδιά….

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΣΩΣΤΟ ΜΗΝΥΜΑ του παραμυθιού είναι ότι δεν αφήνουμε ποτέ την πόρτα του σπιτιού ανοιχτή ούτε την ανοίγουμε σε όποιον μας χτυπάει…και αυτό το μήνυμα ισχύει και κυριολεκτικά αλλά και μεταφορικά. Οι συνέπειες μιας κακιάς σύμπτωσης είναι γνωστές…αν όχι θάνατος κακά μαντάτα θα υπάρχουν σίγουρα…μία γριά γυρολόγος, έναν σφετεριστής κακός λύκος λίγο πολύ όλα τα παραμύθια μας προειδοποιούν για τις συνέπειες…τις οποίες πάντα επιδεικτικά οι ήρωες αγνοούν…το δεις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού όμως στην περίπτωσή μας (και δεν είναι μόνο οι άντρες σοφοί…αυτό έτσι για να αποκατασταθεί και η ιστορική αλήθεια).

Το φονικό όπλο το εξετάσαμε? Δηλητηριασμένο μήλο…Μάλιστα…θα μου πεις φίλη μου και αυτό σε ενοχλεί πια? Ε ναι λοιπόν με ενοχλεί…τόσες βλαπτικές τροφές υπάρχουν να γίνουν μίασμα γιατί να μπει στη θέση του ένα φρούτο? Και πας μετά εσύ να πείσεις το παιδί σου ότι πρέπει να τρέφεται υγιεινά να προτιμά τα φρούτα και όχι τα γλυκά…καλά σαράντα…σοκολάτα θα φάει και το μήλο φάε το εσύ…Πάντως πέρα από την πλάκα πολύ αγάπη στο θανατικό ρε παιδιά αυτό το παραμύθι…και πολλές απόπειρες ανθρωποκτονίας….να φωνάξουμε τον Κούγια θυμίστε μου…

Το τέλος σας το κρατούσα για έκπληξη ατιμούτσικα…μαντέψτε τι έγινε! Εκεί που την είχαμε για πεθαμένη την χιονάτη, την βάλαμε και σε φέρετρο, την κλάψαμε…έσκασε μύτη και ο κομπάρσος…που πας καλέ μου να χωθείς τελευταία σκηνή με τόσο δα ρολάκι…κομπάρσος και να κλέψεις και την παράσταση… έ όχι πάει πολύ! Και εκεί που λες άργησε να εμφανιστεί ο πρίγκιπας επιτέλους μια φορά δεν θα είναι πάλι όλα ωραία και καλά…έρχεται αυτός και ανασταίνεται! Νεκρανάσταση για το νυφικό κυρίες και κύριοι…δηλαδή για να φτάσει κανείς στα σκαλιά της εκκλησίας μπορεί να κάνει τα πάντα ακόμα και να αναστηθεί σαν τον Ιησού Χριστό! Γιατί τι είναι μια γυναίκα χωρίς τον πρίγκιπα της? νεκρή… Γι’ αυτό ακούνε σήμερα οι άντρες για γάμο και τρέχουν χαχαχαχα! Μαντεύουν με τη νοσηρή φαντασία τους αυτό το «πέρασαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα»…Άντε βρε και στα δικά σας οι λεύτερες…

ΙΙ. Η Χιονάτη και οι 7 νάνοι..by Undomiel

Θέλοντας να συμπληρώσω την κατά τα άλλα ενδελεχή ανάλυση της φίλης μας Amelie…θα αναφερθώ σε μερικά κρυμμένα σημεία άξια προσοχής..

Καταρχάς, μπορεί η Χιονάτη να έμεινε μαζί με τους νάνους και ήταν ευτυχισμένη και να περνούσε καλά.. αλλά συγγνώμη παιδιά, άλλος θα πάρει το κορίτσι στο τέλος.. Γιατί φίλε μου νάνε, μπορεί να είσαι από τα καλύτερα παιδιά και να είσαι και ευγενικός και περιποιητικός και από όλα τα καλά…όμως η ομορφούλα της υπόθεσης δεν θαμπώνεται από το κάλλος της ψυχής σου.. αλλά από την αρρενωπή εμφάνιση του πρίγκιπα, το ωραίο συνολάκι του και την πλάτη «αεροδρόμιο»!! Επίσης, πού πας κακόμοιρε, να ρίξεις την κοπελιά χωρίς μεταφορικό μέσο.. ακόμη και τότε το πεζό δύο δεν επαρκούσε, σου έρχεται ο άλλος με τον έναν ίππο, αμέσως έκανε τη διαφορά… δυστυχώς ή ευτυχώς δύο κρυμμένες αλήθειες που διακρίνει κανείς στη σύγχρονη κοινωνία.. η εξωτερική εμφάνιση παίζει τεράστιο ρόλο.. όπως και η «οικονομική άνεση»… λες να φταίει το παραμύθι γι’ αυτό;;;; Προβληματίστηκα τώρα..;!

Για τη συνέχεια, θα ήθελα να τονίσω το γεγονός ότι και πάλι μας προβάλλεται ένα αδύναμο γυναικείο πρότυπο χωρίς ιδιαίτερα αναπτυγμένο IQ. Γιατί το λέω αυτό; Διότι πριν φάει το καταραμένο μήλο.. η μητριά-μάγισσα προσπάθησε άλλες δύο φορές να δολοφονήσει τη Χιονάτη με άλλα μέσα, τη μία με κάτι χτένες και την άλλη με έναν κορσέ. Και τις τρεις φορές την πάτησε.. τις δύο πρώτες την γλίτωσε επειδή επενέβησαν εγκαίρως οι νάνοι. Καλά βρε χρυσή μου, ντιπ μυαλό πια δεν έχεις; Άντε ανοίγεις την πόρτα, παίρνεις και ό, τι σου σερβίρουν..;; Εντάξει την πρώτη φορά δεν ήξερες, δεν ρώταγες….αφού ξεπέρασες του Χάρου τα δόντια και επέστρεψες στα εγκόσμια, την ξαναπατάς άλλες δύο φορές;;;;; Κανένας μηχανισμός επιβίωσης δεν ενεργοποιείται σε αυτήν την κοπέλα; Τόσο λοιπόν αδύναμη και παρασιτική που άμα δεν είχε την τύχη να βρει τους νάνους, ή στο τέλος τον πρίγκιπα, δεν το γλίτωνε το θανατικό… Και τώρα αυτή είναι άξια προσωπικότητα να μας προβάλλεται ως πρωταγωνίστρια;; Ίσως ως πρότυπο προς αποφυγήν.. δεν το είχα εξετάσει από αυτήν την οπτική γωνία…χμ…

Σε γενικές γραμμές.. μια ανίκανη να αυτοσυντηρηθεί νεαρή, που απειλείται από μια αμείλικτη μητριά, που για να την «κερδίσει», δε διστάζει να χρησιμοποιήσει το θάνατο, έχει την τύχη να συναντήσει στο διάβα της ανθρώπους που την προστατεύουν, αλλά και πάλι δεν επαρκούν.

Γιατί; Τι λείπει;; Το αφήνω στη φαντασία σας…

Published in: on Νοέμβριος 7, 2009 at 12:04 πμ  Comments (1)  

Σταχτοπούτα…by Undomiel

millais_cinderellaΣύμφωνα με το γνωστό παραμύθι, η Σταχτοπούτα ήταν μια κοπελίτσα χτυπημένη από την μοίρα, ορφανή από πατέρα και μητέρα, έχει ξεμείνει με μια κακιασμένη μητριά και δύο ζηλόφθονες ‘αδερφές’….που ο μόνος λόγος που την κρατάνε ουσιαστικά στο σπίτι είναι για να τους κάνει τις δουλειές και φυσικά να την χρησιμοποιούν ως ‘σάκο του μποξ’ για να βγάζουν τα απωθημένα τους. Και ξαφνικά εμφανίζεται η νεράιδα-νονά για να την βγάλει από τη μιζέρια της, να την μετατρέψει σε μια λαμπερή ύπαρξη και να γνωρίσει τον ‘πρίγκιπα’ που ουσιαστικά θα τη σώσει….Μάλιστα!!

Δηλαδή, ο μύθος θέλει να μας πει, ότι για να σωθεί από τη μίζερη ζωή της, πρέπει να το γυρίσει στη μεταφυσική…γιατί χωρίς τη νονά με το ραβδάκι που βγάζει μπουρμπουλήθρες και κάνει τις κολοκύθες lamporghini, τα ποντίκια άλογα..και τα κουρέλια oscar de la renta…δύσκολα!! Σίγουρα και στην πραγματική ζωή, πολλές φορές χρειαζόμαστε και την βοήθεια των γύρω μας για να πετύχουμε τους στόχους μας…αλλά μιλάμε για ένα χεράκι βοηθείας…όχι για το extreme make over!! Ουσιαστικά μας παρουσιάζεται μια αδύναμη προσωπικότητα, που τις έχουν έρθει άσχημα, και αντί να προσπαθήσει να βελτιώσει τη ζωή της, τα δέχεται παθητικά και ο μόνος λόγος που λυτρώνεται είναι γιατί τελικά αποφάσισε η τύχη να έρθει με το μέρος της, με μια μεταφυσική νονά! Και πέρα αυτού η ιστορία ολοκληρώνεται με την παρουσία ενός ‘πρίγκιπα’ που ολοκληρώνει την ευτυχία της. Γιατί χωρίς τον ιππότη θα ήταν ακόμη δυστυχισμένη. Πολύ ‘ωραίο’ μήνυμα για μικρά κοριτσάκια!!

Εντάξει, ένα μήνυμα της ιστορίας που μπορώ να διακρίνω και οφείλω να ομολογήσω ότι σε γενικές γραμμές είναι αληθινό, είναι ότι οι γυναίκες είναι κακές…και δεν είναι να τις εμπιστεύεσαι. Αυτό φαίνεται σε αρκετά σημεία. Καταρχάς, η μητριά ξέκανε τον πατέρα με συνοπτικές διαδικασίες ( δεν είναι εμφανές αυτό μέσα στο story line….αλλά όλοι το ξέρουμε..) για να μείνει αυτή στη βιλάρα μόνη της μαζί με τις κόρες της. Επίσης είναι διακριτό και στο πόσο ζηλόφθονες είναι όλες τους απέναντι στη Σταχτοπούτα, που τυχαίνει να είναι όμορφη. Και κάνουν ότι μπορούν για να την κρύψουν για να μη χαλάσει η δική τους τύχη και τους κλέψει τον άντρα. Βέβαια, σε αυτό το σημείο δημιουργείται μια εσφαλμένη εντύπωση…του τύπου ότι η εξωτερική ομορφιά συνεπάγεται και εσωτερική ομορφιά (βλ. Σταχτοπούτα) και το αντίθετο να συμβαίνει στις δύο αδερφές όπως και στη μητέρα. Αυτό είναι μέγα λάθος…πολύ πιθανό στις μέρες μας.. η Σταχτοπούτα να ήταν μεγάλη ψωνάρα και να έτρωγε τα γκομενάκια από τις ασχημούλες αδερφές της…πώς να μην κακιώσουν κι αυτές μετά!!!??

Επίσης, θέλω να τονίσω ότι το παραμύθι έχει τρύπα στο σενάριο. Είναι δυνατόν μόνο σε μία να έκανε το γοβάκι σε ολόκληρη πόλη?? Τι φορούσε πια αυτή…34…ή 45 και δεν έκανε σε καμία άλλη?? Άσε που έπρεπε να είχε μετατραπεί και αυτό σε κανένα τσόκαρο.. αφού πέρασε 12… Και ας πούμε ότι ισχύει.. δηλαδή ο πρίγκιπας την είχε τόσο γραμμένη που δεν θυμόταν το πρόσωπο της, αρκεί το κίνητρο του για να την παντρευτεί ήταν να της ταιριάζει το παπούτσι????? Με αυτήν τη λογική θα μπορούσε να ήταν οποιαδήποτε και απλώς θα παρέβλεπε ότι την βρίσκει λιγάκι στη φτέρνα η γόβα.. έτσι ώστε να καταφέρει να τυλίξει τον πολυπόθητο άντρα!!! Δεν ξέρω.. κάτι δεν πάει καλά σε αυτό το σημείο…θέλω τη γνώμη σας. Έχω κάποιες ιδέες.. αλλά.. θέλουν ανάλυση…

Σταχτοπούτα…by Amelie

Ο μεγάλος μύθος της σταχτοπούτας…..

Μια φορά και έναν καιρό ήταν μία κοπέλα που την είχαν…..το παιδί για όλες τις δουλειές που έχει μια κακιά μητριά και κακές αδερφές που τη μισούν. ΛΑΘΟΣ ΠΡΩΤΟ παρουσιάζουν ένα πρότυπο μιας γυναίκας που υποφέρει και δεν έχει τη δύναμη να τα καταφέρει μόνη της αλλά περιμένει τον πρίγκιπα σωτήρα ή την νεράιδα νονά να την σώσουν! Δηλαδή ένα πρότυπο άβουλης γυναίκας που την εκμεταλλεύονται και ελπίζει σε μία δικαίωση που στην πραγματική ζωή δεν θα ερχόταν ποτέ…Μήπως υπάρχει θεία δίκη και την αγνοώ??? αυταπάτες…..
Η καλή μας σταχτοπούτα δεν έχει ωραία φορέματα όπως η αδερφές της…ΠΙΚΡΗ ΑΛΗΘΕΙΑ υπάρχει πάντα αθέμιτος γυναικείος ανταγωνισμός στο προσκήνιο…δεν έχεις μόνο το ζόρι το δικό σου αλλά και το ζόρι να είσαι καλύτερη από μία άλλη…Το καταναλωτικό πρότυπο εισβάλλει στη συνείδηση του μικρού κυρίως κοριτσιού που ακούει το παραμύθι….Για να είσαι ωραία και κάποια, πρέπει να είσαι ντυμένη στην τρίχα, παπούτσια, ρούχα μαλλιά, μάσκες και όλα τα συναφή εξού και η μεταμόρφωση της σταχτοπούτας σε κούκλα με ένα μαγικό ραβδάκι! Μακάρι να ήταν τόσο απλό και ας τελείωνε και στις 12 το βράδυ…έλα όμως που εμείς δεν έχουμε νεράιδα νονά να μας μεταμορφώνει σε χρόνο dt!!! ΛΑΘΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ λοιπόν….Αλλά αλήθεια πως καταλήγουν τελικά οι πιο άσχημες από εσένα να έχουν στο πλάι τους τα καλύτερα μωρά και συ να μένεις και πάλι στον άσσο? ΡΗΤΟΡΙΚΟ ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ…..
Η σταχτοπούτα με το που σκάει μύτη στο παλάτι του πρίγκιπα που γίνεται ο χορός τραβάει όλα τα βλέμματα…καλό στα παραμύθια αλλά στην πραγματικότητα μήπως έπρεπε να είναι τρελό ξέκολλο για να τα τραβήξει? Βλέπε κοντή φούστα και μπλούζα ως τον αφαλό? ΛΑΘΟΣ ΤΡΙΤΟ…αλλά ακόμα και αν τα τραβούσε υπάρχουν σήμερα άντρες που θα βρουν το κουράγιο να έρθουν να σου ζητήσουν να χορέψετε? Σιγά μη σηκώσουν τον κώλο τους….και περιμένεις εσύ σαν ωραία σταχτοπούτα ντυμένη και φτιαγμένη να σε πάρει ο πρίγκιπας αγκαλιά να σε χορέψει και να μη σε χουφτώσει κιόλας από το πρώτο 2λεπτο…καλά κρασιά….για να μην το πάω πιο μακριά και αναφέρω ότι πήγε και απρόσκλητη στο πάρτυ…που πας κοπελιά τον πορτιέρη τον ρώτησες???
ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΡΩΤΗ πρέπει να μεταλλαχτείς σε κάτι άλλο από αυτό που θα ήσουν για να έχεις πιθανότητες να σε θέλουν…..αν δεν αγγίζεις την τελειότητα συγγνώμη αλλά δεν θα σε προσέξουν ποτέ όπως και όταν έρχονταν στο σπίτι και εσύ καθάριζες το τζάκι….
ΑΛΗΘΕΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ κοιτάνε μόνο εμφάνιση…ζήτημα αν την ρώτησε τίποτα όσο χορεύανε γι’ αυτό μετά έψαξε ολόκληρο τον κόσμο να τη βρει πόρτα πόρτα…Ο ψυχικός της κόσμος δεν νομίζω να τον ενδιέφερε και πολύ…..
ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΡΙΤΗ ακόμα και αν ζήσεις το απόλυτο όνειρο αυτό θα χει σύντομα ημερομηνία λήξης…όλο και κάποιο ρολόι θα σημάνει 12 και σίγουρα οι απώλειες θα ναι δικές σου…αν δεν χάσεις το γοβάκι σου θα χάσεις σίγουρα χρόνο από τη ζωή σου και δάκρυα για κάτι που δεν ήταν να κρατήσει για πάντα…διότι για να είναι κάτι τόσο μαγικό κάποιο λάκκο έχει η φάβα…τα μαγικά είναι οφθαλμαπάτες άλλωστε έτσι δεν είναι? Χώρια που η σταχτοπούτα είχε και μια άμαξα απέξω να την περιμένει…εσύ μήπως μένεις τελικά αβοήθητη σε ένα απέραντο κενό όταν τα μάγια λύνονται και τρέχεις σχεδόν ξυπόλητη στο δρόμο? Το κακό με την αλήθεια αυτή είναι ότι το παραμύθι στη σώζει την τελευταία στιγμή με την ελπίδα ότι εκείνος δεν είναι γαϊδούρι και θα ψάξει να σε βρει….
ΜΥΘΟΣ ΠΡΩΤΟΣ κανένας άντρας δεν θα έμπαινε στον κόπο όχι ολόκληρο βασίλειο αλλά ούτε τη γειτονιά του να σαρώσει για να βρει την κοπέλα που είδε και έχασε το ωραίο της γοβάκι…το πολύ πολύ να κρατούσε το γοβάκι ως φετίχ της απέραντης γοητείας του και λάφυρο του εγωισμού του…μη σου πω ότι θα το ξεχνούσε και θα στρεφόταν στο επόμενο δευτερόλεπτο στο επόμενο θύμα του…από τις 12 το βράδυ ως τα ξημερώματα η νύχτα είναι μεγάλη για να ασχοληθεί με μια σταχτοπούτα που έφυγε τρέχοντας και χωρίς εξηγήσεις….που να μπλέκουμε τώρα…..
ΜΥΘΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟΣ ένα γοβάκι δεν ταιριάζει ποτέ μόνο σε μία και μόνο σταχτοπούτα…υπάρχουν τόσες πολλές εκεί έξω να φοράνε νούμερο παπουτσιού 39 και δεν θα είχαν κανένα απολύτως πρόβλημα να προσποιηθούν ότι είναι δικό τους για να κερδίσουν τον άντρα μιας άλλης και επειδή και οι άντρες βαριούνται και πολύ να ψάχνουν δεν νομίζω ότι θα ζητούσαν αποδείξεις και ονόματα…άσε που μετά το τρίτο ποτό ίσως να μην ήταν και πολύ νηφάλιοι άρα και ούτε και πολύ σίγουροι για το ποια ακριβώς κοπέλα είχαν δει εκείνο το βράδυ και ποια τελικά ψάχνουν…….
ΜΥΘΟΣ ΤΡΙΤΟΣ θα ήταν η σταχτοπούτα μέσα στη στάχτη και τη βρωμιά και θα της ταίριαζε το γοβάκι και ο πρίγκιπας θα την ήθελε όπως είναι δηλαδή? Δεν θα αναθεωρούσε…δεν θα ξενέρωνε…δεν θα αρνιόταν πως είναι αυτή… Ναι ναι…κατέβα λίγο να σε δω όπως κι αν είσαι σ’ αγαπώ μη στολιστείς και μη βαφτείς για να μ’ αρέσεις…αυτός και ο ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ
Και άντε πες πως αυτός είναι και πολύ large και την θέλει…θα τον άφηνε η μάνα του τον κανακάρη της να πάρει τη φτωχιά τη βρωμιάρα την τελευταία και θα πίστευε τις μπούρδες που θα άκουγε περί νονάς νεράιδας…Και συνεχίζω το συλλογισμό μου…και πες πως αυτός είναι και πολύ άντρας και τη μάνα του την έχει σούζα και την πάρει με παπά και με κουμπάρο…νομίζεις ότι θα καλοπερνούσε για πολύ η σταχτοπούτα με τέτοια πεθερά??? Και που να αρχίσουν να πέφτουν και οι αποκληρώσεις και να μπει το δίλλημα λεφτά ή σταχτοπούτα…εκεί να δεις γέλιο!